หลังจากสอนผมยิงปืนตอนแปดขวบ พ่อซื้อปืนให้ผมตอนอายุสิบหก ก่อนที่พ่อจะยิงผมด้วยปืนกระบอกนั้นตอนอายุสิบเก้า

โดยไม่ได้ตั้งใจหลังจากที่พ่อยิงผม ความสัมพันธ์ของผมกับพ่อก็ดีขึ้น ราวกับกระสุนนัดนั้นได้ขูดเอาความเกลียดชังออกไป พ่อยิงผมทีหัวไหล่ข้างซ้าย รอยแผลนั้นยังติดอยู่กับตัวผมจนกระทั่งผมกลายเป็นพ่อคนมีอยู่อย่างน้อยสองครั้งที่ผมปวดแผลนั้นอีก ครั้งแรกคือตอนที่พ่อ ตาย และครั้งที่สองคือตอนที่ผมตัเสินใจซื้อปืนให้กับลูกชาย ลูกชายที่ยิงผมจนตาย ในวันเกิดครบรอบปีที่ ห้าสิบสาม

ลึกๆผมดีใจที่เขาติดคุก ติดคุกก่อนที่เขาจะออกลูกออกหลาน อย่าว่าผมเลย ผมหวังให้เขาตายเสียในคุก เพื่อจบสิ้นตระกูลของเราเสียที ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าพ่อยิงผมทำไม มีแต่การยิงผมเท่านั้นที่ทำให้พ่อยังคงเหลือความเป็นพ่อ มันเป็นความลับของสายตระกูลของเรา ความลับดำมืดที่กลายพันธุ์ไปสู่ความเกลียดชัง ที่ผมไม่อาจควบคุมได้อีก

มันราวกับเขารอคอยนะพ่อ รอคอยที่จะเล็งปืนให้แม่น เลือกตำแหน่งที่ผมจะดับสูญในนัดเดียวนั่นเป็นสิ่งที่ผมสอนเขา สอนเหมือนที่พ่อสอน เขารอคอยตั้งแต่วันที่ผมยิงเขา เพื่อที่จะยิงผมคืน เขายิงได้หมดจดงดงาม นั่นคือเรื่องเดียวที่ผมภาคภูมิใจ ผมรู้ว่าพ่อก็คงภูมิใจด้วยเช่นกัน มันเป็นปืนกระบอกเดียวกันนะพ่อ กระบอกที่พ่อเป็นคนซื้อให้ผม พอ่ไม่เคยมีปืนมาก่อนใช่ไหม ปืนที่พ่อซื้อให้ผม เป็นปืนกระบอกแรกของพ่อ เป็นปืนที่พ่ออยากได้มาตลอด ปืนกระบอกนี้ทำให้พ่อได้เป็นพ่อจริงๆ ผมมอบปืนนั้นให้กับเขา ปืนกระบอกนั้นเชื่อมเราทั้งสามเข้าด้วยกัน มันช่างสวยสดงดงามที่เรากลายเป็นหนึ่งเดียวกันด้วยปืนกระบอกนั้น จริงๆมันเก่ามากแล้ว มันเก่าเสียจนศูนย์เล็งของมันบิดเบือนไป ครั้งสุดท้ายที่ผมใช้ปืนนั้น ผมตั้งใจจะยิงเขาที่ไหล่ข้างซ้าย ข้างเดียวกับที่พ่อยิง แต่ผมเล็งพลาด พูดให้ถูกคือศูนย์ปืนมันพลาด กระสุนนั้นถากแก้มของเขา แผลเป็นน่าเกลียดที่ติดอยู่บนใบหน้า ใบหน้าซึ่งประพิมประพายคล้ายพ่อมากกว่าผม ติดอยู่ตลอดกาล ผมไม่ได้ความรักจากเขาคืน มันไม่ยุติธรรมเลยพ่อ ทั้งๆที่ผมก็ทำเหมือนที่พ่อทำ

บางทีผมควรจะจบว่าผมไม่ควรให้ ปืนเขาแต่แรก แต่รู้ไว้เถอะพ่อ ที่ผมต้องการจริงๆคือผมอยากมีปืนอยู่ในมือเหมือนกันต่างหาก อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าใครไวกว่ากัน