ยิ้มหัวปุ้ยเป้ยอยู่เอ้เต้บนคันแทนาผีตาแฮกรูปงามกำยำหำเลื่อมวาวจังหวะที่เขาเงยหน้าจากหลุมสักหลุ่งปลูกข้าว เหล่าอัญญาคันคากแตกฮือกันออกจากวงสรวลเสเหล้ายาและสนุกรื่นอ่าวกระสันโคมขี่ขื่นคาว เหล่าอินทร์แมนแถนฟ้าต่างสะท้านสั่นหวิวหวามหลังจากสิ้นคำบอกกล่าวหนักแน่นของเขาแก่ทุกคนในครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาว่า “โตขึ้นจะเป็นกะหรี่” อ้อยอิ่งอิดเอี้ยวอยู่พอได้คะนิง น้องชาย-น้องสาวจากโยนีเดียวกันของหล่อนและร่วมท้องเดียวกันอีกห้าคนแหงนหน้าจ้องมองเขา และสุดท้ายเสียงนั้นก็ถูกกลบกลืนด้วยเสียงของหล่อนและสามีคนแรกคนเดียวของหล่อน หล่อนถอนหายใจ สามีของหล่อนว่า “ก็แล้วแต่มึง แต่มึงก็ต้องรู้ด้วยว่าอะไรควรไม่ควรทำ ครอบครัวของเราก็ไม่ได้อดตายอะไร อ้อ..แล้วอย่าให้ใครในหมู่บ้านรู้เห็นการกระทำนี้เป็นอันขาด จำไว้!”

นั่นคือเหตุการณ์เล็กๆ ในฤดูหนาวดำนากลางแดดปีนั้นซึ่งเขาอายุเพียงห้าวันในต้นเดือนมีนาคม และเป็นวันที่สามที่เขาลงดำนากับครอบครัว วันเดียวกันกับดาวควันเดินลัดท้องฟ้าปรากฏต่อเขาเป็นครั้งแรกและยังเดินลัดท้องฟ้านับเนื่องต่อมาอีกสองร้อยยี่สิบเก้าปี ตลอดศกพ้นเลยจึงยังความแห้งแล้งก็แห้งแล้งไม่สุดมาสู่หมู่บ้าน ก้ำๆ กึ่งๆ อย่างกับสัมผัสผิวเพียงเมือกเหนอะหนะของฝนรินปรอยน้อยกว่าเหงื่อออก ราวกับทุกวิถีทางสอดใส่ไม่สมเสียงครางกระเส่าเมือกคัดหลั่งปริบปรอยท้าทายสัมผัสเล้าโลมจนต้องพึ่งพาสารหล่อลื่น ไม่ตายไม่เป็น ถูไถกันมานับจากนั้น ข้าวหนึ่งเมล็ดทั้งครอบครัวกินได้เป็นเดือน

อีกสามวันต่อมาความใฝ่ฝันของเขาก็ประสบผลสำเร็จอย่างงดงาม เขาบอกต่อหล่อนและสามีคนแรกคนเดียวของหล่อนและคนอื่นๆ ในครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาให้ไปขนเอาค่าจ้างเป็นข้าวสามเมล็ดจากผีตาแฮกและอัญญาคันคาก เขาหมดเรี่ยวแรงและต้องพักฟื้นอยู่เป็นวันๆ จึงเรียกคืนกลับมาได้บ้าง หล่อนและสามีคนแรกคนเดียวของหล่อนยิ้มเป้ยไม่หุบปาก ระริกระรี้เหมือนควายหนุ่มเพิ่งแวงบ่าวได้ดูดดมเมือกคัดหลั่งล้นตามร่องโยนีของควายสาวเป็นครั้งแรก และไม่วายที่จะไถ่ถามเขาด้วยว่ายังพอมีที่ว่างเหลือให้สำหรับคนอื่นๆ ในครอบครัวบ้างหรือไม่? เขางัวเงียและไม่ตอบคำถาม แต่หล่อนและสามีคนแรกคนเดียวของหล่อนก็บัญชาให้ลูกๆ ของตนเองที่เหลืออีกทั้งห้าคนนั้นเอาอย่างพี่เดี๋ยวนี้ น้องๆ ร่วมท้องเดียวกันกับเขานั้นก็ไม่ได้อิดเอื้อนอันใด และสามีคนแรกคนเดียวของหล่อนก็กำชับกำชาอย่างหนักแน่นต่อทั้งห้าคนด้วยว่า “อย่าให้ใครรู้เห็นการกระทำนี้เป็นอันขาด ครอบครัวของเราไม่ได้อดอยากถึงขนาดต้องเป็นกะหรี่ จำไว้!”

และอีกสองวันต่อมาน้องๆ ทั้งห้าคนของเขาก็ไม่ได้ทำให้หล่อนและสามีคนแรกคนเดียวของหล่อนผิดหวัง หมดยุ้งฉางข้าวทุ่มเทให้อย่างพึ่งพอใจจนจุกอกของเหล่าอินทร์แถนแมนฟ้ากับการบริการระดับเวิร์ลดคลาสจวบจนปีที่สองร้อยยี่เก้าในปัจจุบัน.